Friday, 30 October 2026

എങ്ങനെയാണ് നിങ്ങൾ ഒരു വ്യക്തിയെ അളന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്തുന്നത്...??

 എങ്ങനെയാണ് നിങ്ങൾ ഒരു വ്യക്തിയെ അളന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്തുന്നത്...??

ആ വ്യക്തിയുടെ ജോലി, സ്വഭാവം (പുറമെ പ്രകടമാകുന്നത്), വസ്ത്രധാരണം, പെരുമാറ്റം, മുതലായ അളവുകോൽ വെച്ചാണോ...!!

ഭാരം അളക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ ഉപയോഗിച്ചു ദ്രാവകരൂപത്തിലുള്ളതിനെ അളക്കാൻ പറ്റില്ല, അത് പോലെ വാതകത്തെയും... ഭാരം അളക്കുന്നതിന് പോലും വ്യത്യസ്ത ഉപകരണങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നിരിക്കെ അളവുകോലായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് പോലും വസ്തുവിന്റെ ഘടനയും മറ്റും നോക്കേണ്ടതായി വരുന്നു എന്നുള്ളത് തന്നെ.

പറഞ്ഞു വരുന്നത് നമ്മളോരോരുത്തരുടെയും കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ്.

സർ ഫ്രാൻസിസ് ഗാൾട്ടൻ എഴുതിയ "The Measurement of Human Abilities" എന്ന പഠനത്തിൽ ഓരോ വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചും സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും വളരെ നന്നായി വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്.

ലക്ഷണ ശാസ്ത്രമായ കോടാങ്കി ശാസ്ത്രത്തിൽ ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും (ആണിന്റെയും പെണ്ണിന്റെയും) സ്വഭാവം വേറെ വേറെ വളരെ വിശദമായി പറയുന്നുണ്ട്.

ഒരാളുടെ IQ വും EQ വും തമ്മിൽ ഒരുതരത്തിലുള്ള ബന്ധവും ഇല്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, പലപ്പോഴും ഒന്ന് കൂടിയാൽ മറ്റൊന്ന് കുറഞ്ഞാണ് കാണപ്പെടുന്നത്.

ഓട്ടിസം ബാധിച്ച കുട്ടികളെയൊക്കെ നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, അവരിലെ ചില കഴിവുകൾ ആദ്‌ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

Helgi Pall Helgason എന്ന വ്യക്തി ചോദിച്ച ചോദ്യവും അതിന് അതിന് John Plass നൽകിയ മറുപടിയും നോക്കൂ..

I am looking for some quantified estimates of the throughput of the human sensory system, in essence how much information (raw data) is generated (sensed) by the sensory system (or the major modalities) prior to perceptual activities per some unit of time. Is anyone familiar with such work?

-Helgi Pall Helgason

ഇദ്ദേഹത്തിന് പ്രമുഖ Human Psychology വിദക്ദൻ നൽകിയ മറുപടി നോക്കൂ..

Hello Helgi, Your question reminded me of something I'd read in the past, although it may constitute more of a "lead" than a complete answer. In Marcus Reichle's 2010 article on the default mode network in Trends in Cognitive Sciences, called "Two Views of Brain Function," he states the following: "It might surprise some to learn that visual information is significantly degraded as it passes fromthe eye to the visual cortex. Thus, of the unlimited information available from the environment, only about 10^10 bits/sec are deposited in the retina. Because of a limited number of axons in the optic nerves (approximately 1 million axons in each) only ~6x10^6 bits/sec leave the retina and only 10^4 make it to layer IV of V1 [22,23]. These data clearly leave the impression that visual cortex receives an impoverished representation of the world, a subject of more than passing interest to those interested in the processing of visual information [24]. Parenthetically, it should be noted that estimates of the bandwidth of conscious awareness itself (i.e. what we ‘see’) are in the range of 100 bits/sec or less [22,23]." Relevant citations: 22 Anderson, C.H. et al. (2005) Directed visual attention and the dynamic control of information flow. In Neurobiology of Attention (Itti, L. et al., eds), pp. 11–17, Elsevier 23 Norretranders, T. (1998) The User Illusion, Viking 24 Olshausen, B.A. and Field, D.J. (2005) How close are we to understanding v1? Neural. Comput. 17, 1665–1699 Unfortunately, his statement only takes into consideration the visual system. I hope this might be a good start, though. Best regards, John Plass.


ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ക്രൂരനായ വ്യക്തിയെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്ലർ ഒരു സസ്യഭുക്കാണെന്നറിയുമ്പോൾ ചിലരെങ്കിലും നെറ്റി ചുളിച്ചേക്കാം. കഴിക്കുന്ന ആഹാരത്തിന് പോലും സ്വഭാവവുമായി ഒരു ബന്ധവും ഇല്ല എന്നുള്ളത് ഇതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നുണ്ടല്ലോ.

നമ്മൾ നൂറ് പേരെ എടുത്താൽ അതിൽ 99 പേരും നല്ലതാണ് ബോധ്യപ്പെട്ടാലും നൂറാമൻ നല്ലതാക്കണമെന്നുണ്ടോ..?

ഇതൊരു നെഗറ്റിവ് ചിന്തയാണെന്നിരിക്കെ 99 പേരും മോശമായാൽ നൂറാമൻ മോശമാകണമെന്നുണ്ടോ..?

Psychological Analysis Report എടുത്താൽ പോലും 50% പോലും സത്യമാകണമെന്നില്ല, കാരണം വളരെ ലളിതം. 'കക്കാൻ പടിച്ചവന് നിക്കാനും അറിയാം' എന്നൊരു നാടൻ പറച്ചിലുണ്ട്. ഇത് തന്നെയാണ് ഇവിടെയും കാരണം.

ആധുനീക രീതിയിലുള്ള നുണ പരിശോധന പോലും പലപ്പോഴും പ്രായോഗികമല്ലെന്നിരിക്കെ എങ്ങനെയാണ് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മനസ്സ് അളക്കുക..!!

ദൃശ്യം സിനിമ ഇതിനൊരുദാഹരണമാണ്

വർഷങ്ങളായി ഒരേ ക്ലാസ്സിൽ, ഒരേ ബഞ്ചിൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നു പഠിച്ചവർ പോലും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാതെ പോകുന്നു. ഒരേ വീട്ടിൽ ഒരുമിച്ചു താമസിക്കുന്നവരും, വർഷങ്ങളായി ഒരുമിച്ചു ജോലി ചെയ്ത് ഒരേ റൂമിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നവരും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാതെ പോകുന്നു. അപ്പോൾ Duration പോലും ഒരു അളവ് കോലല്ലെന്ന് വേണം പറയാൻ.

അപ്പോൾ ഒരാളെ മനസ്സിലാക്കാൻ വർഷങ്ങൾ കൂടെയുണ്ടായിട്ടു കാര്യമൊന്നുമില്ല.

വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മനോരമ പത്രത്തിൽ വന്നൊരു ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ജേണലിസം പരമ്പരയിൽ കേരളത്തിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്തെ അതിർത്തിയിൽ ഉള്ള  മംഗലാപുരം എന്ന എഡ്യൂക്കേഷൻ ഹബ്ബിൽ നടക്കുന്ന വളരെ ദയനീയമായ കഥകൾ. ഇതിൽ കേരളത്തിൽ നിന്ന് പോയി പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളാണ് 98% പേരും.

വീട്ടിൽ പഞ്ചപാവങ്ങളായ ആൺ കുട്ടികളാണ് റാഗിംഗിനും മയക്ക് മരുന്ന് വില്പനക്കും ക്വട്ടേഷനും പോകുന്നത്. പോക്കറ്റ് മണിക്ക് വേണ്ടിയാണ്. പെൺകുട്ടികൾ പ്രണയം നടിച്ചു ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാൽ കൂടെ പോകും എന്നിട്ട് മുന്തിയ ഷോപ്പുകളിൽ കയറി വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങളും വിഭവ സമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണവും വാങ്ങി കാശ് കാമുകനോട് നൽകാൻ പറയും. വലിയ പണി കിട്ടാത്ത രീതിയിൽ തൊട്ടും തലോടാനും നിന്ന് കൊടുക്കുകയും ചെയ്യും.

പലരുടെയും വീട്ടിലെ അവസ്ഥ വളരെ കഷ്ടവും  ചിലരുടെ വളരെ നല്ല സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള കുടുംബവും ആയിരിക്കും.

ഇതിലെ Very Sad Part എന്തെന്നാൽ ഇതിൽ പലരും ഇന്ന് കുടുംബവും കുട്ടി പരാധീനതകളുമായി സമൂഹത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിൽ വളരെ നല്ല സ്ഥാനങ്ങളിൽ എല്ലാവരാലും ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വ്യക്തികളായി ജീവിക്കുന്നു എന്നത് തന്നെ.

പണ്ട് മലയാള സിനിമയിൽ ലൊക്കേഷനിൽ ആളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ സ്ഥിരമായി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്ന പല ഗുണ്ടകളും ഇന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന താരങ്ങളാണ്.

ഇതൊക്കെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ആദ്യം പറഞ്ഞത് തന്നെ. ഒരാളെ കൺമുന്നിൽ കാണുന്നത് കൊണ്ടുമാത്രം ആ വ്യക്തിയെ ഒരിക്കലും ഒറ്റയടിക്ക് അളക്കരുത്. ഒന്നും ഒന്നിനും അളവുകോലല്ലെന്നു തിരിച്ചറിയുക.

#Human_Psychology #Behaviour #Prediction #Mind #Life_Style #MohandasVayalamkuzhy


©മോഹൻദാസ് വയലാംകുഴി

Sunday, 26 July 2026

How Long Should You Stay with an Employer?


How Long Should You Stay with an Employer?

One of the questions I hear most often from professionals at every stage of their career is:

"How long should I stay with my current employer?"

Some believe changing jobs every two years accelerates career growth. Others view decades of service as the hallmark of loyalty and success. In reality, neither tenure nor mobility is inherently good or bad. What matters is the value created during that time—for both the individual and the organization.

From an organizational psychology perspective, careers are not measured by time but by development. The healthiest professional journeys are characterized by continuous learning, increasing responsibility, and meaningful contribution.

Leaving an organization too early often prevents professionals from reaching the stage where they can create lasting impact. Trust, credibility, influence, and leadership are psychological assets that develop gradually. It takes time to understand organizational culture, build relationships, navigate complexity, and lead sustainable change. Many people leave just as they are becoming truly effective.

On the other hand, staying indefinitely without personal growth can be equally limiting. Psychological comfort can quietly become complacency. Familiar routines may reduce curiosity, risk-taking, and innovation. When learning plateaus, professional growth often follows the same path.

In my experience, many professionals reach their highest level of contribution somewhere between three and six years. By then, they have typically developed organizational knowledge, earned trust, delivered measurable outcomes, and strengthened the systems or people around them. Beyond that point, the critical question is no longer, "How long have I been here?" but rather, "Am I still evolving?"

I have immense respect for individuals who spend ten, fifteen, or even twenty years with one organization—provided they continue to reinvent themselves. The most successful long-tenured professionals don't simply remain in the same position; they build multiple careers within the same organization. They embrace new challenges, acquire new competencies, mentor others, and continually expand their influence.

Likewise, changing organizations should not automatically be viewed as ambition. Sometimes it reflects healthy growth. Sometimes it reflects avoidance of temporary discomfort. The psychological distinction lies in motivation: Are you moving toward greater purpose and opportunity, or simply away from challenge?

Perhaps we've been asking the wrong question all along.

Instead of asking, "How long should I stay?", we should ask:

  • Am I still learning?
  • Am I solving more complex problems than I was a few years ago?
  • Am I developing new skills and broader perspectives?
  • Am I creating value that will outlast my presence?
  • Would my organization be stronger because I was here?

If the answers remain yes, there may be every reason to stay.

If the answers have consistently become no, despite sincere efforts to grow, it may be time to seek a new environment that challenges and develops you.

The strongest careers are not built by pursuing either the shortest tenure or the longest tenure. They are built through continuous growth, purposeful contribution, psychological adaptability, and meaningful impact.

Sometimes that legacy is built in three years.

Sometimes it takes fifteen.

The number is simply a measure of time.

The legacy is the true measure of a career.

What are your thoughts? What do you believe is the ideal tenure with an employer—and more importantly, what should determine when it's time to stay or move on? 

© Mohandas Vayalamkuzhy

#career #employer #employee #job #promotion #MohandasVayalamkuzhy #ngo #founder

Sunday, 7 June 2026

ഇന്ത്യൻ കുലസ്ത്രീ


എഴുതി തുടങ്ങുന്നത് ഏറ്റവും ലേറ്റസ്റ്റായ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന എന്റെ അമ്മയിൽ നിന്നു തന്നെയാണ്.

മിശ്ര ആഹാരിയായ അമ്മ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വന്നത് അച്ഛനടക്കമുള്ള സമ്പൂർണ്ണ സസ്യാഹാരികൾ ജീവിക്കുന്ന ഇടത്തിലേക്കാണ്. വർഷം 45 കഴിഞ്ഞു. അമ്മ ഈ നിമിഷം വരെ സസ്യാഹാരമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല.

പണ്ടെങ്ങോ എഴുതിവെച്ച മഹാഭാരത കഥയിൽ അന്ധനായ ഭർത്താവ് ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം കണ്ണ് പോലും കറുത്ത തുണികൊണ്ട് മറച്ചു ലോകത്തിന് മുന്നിൽ കണ്ണുണ്ടായിട്ടും ഇരുട്ടിൽ ജീവിച്ച ഗാന്ധാരിയെന്ന കുല സ്ത്രീ നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട്. ആ ബിംബം തന്നെയാണ് മറ്റൊരു രീതിയിൽ അമ്മയുടെ രൂപത്തിൽ ഞാൻ കൺമുന്നിൽ ദർശിക്കുന്നതും. ഇതൊരു ത്യാഗം തന്നെയാണ്. യാതൊരു സങ്കോചവും കൂടാതെ സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുന്ന പുതിയ തമുറയ്ക്ക് കേട്ടാൽ പോലും അത്ഭുതകരമായ ഒരു കഥ.

ഒരൊറ്റ ഖണ്ഡികയിൽ തുടങ്ങുന്ന ആമുഖത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ നിങ്ങൾക്ക് വായിച്ചെടുക്കാനാവും ഇനി മറിക്കുന്ന താളുകളിലെ കഥകൾ. ഒരുപക്ഷെ അത് നിങ്ങളുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും കഥയായിരിക്കാം. വീടകങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങിപോയവരുടെയും, ഒതുക്കപ്പെട്ടവരുടെയും, ഒതുങ്ങേണ്ടിവന്നവരുടെയും കഥ...

അതിൽ ത്യാഗമുണ്ട്, സഹനമുണ്ട്, സന്തോഷമുണ്ട്, സംതൃപ്തിയുമുണ്ട്.

ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് ഒരു ശരാശരി ഇന്ത്യൻ കുലസ്ത്രീ... ഞാൻ പ്രത്യേകിച്ചു ആരെയും തേടി പോകുന്നില്ല. എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവരിൽ തന്നെ ഉണ്ട്.

മാനം, അഭിമാനം, കുടുംബ മഹിമ, പാരമ്പര്യം, തറവാടിത്തം, തുടങ്ങി പല പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പാട്രിയാർക്കീയൻ വർഗ്ഗവത്കരണം.

ഇവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങുന്നു, പക്ഷെ എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കുമെന്നറിയില്ല. ചിലപ്പോൾ എന്നിൽ വന്നവസാനിക്കാനും സാധ്യത ഉണ്ട്.

അതെ, ഓരോ പെണ്ണിന്റെയും കഥ ചെന്നവസാനിക്കുന്നത് ഒരു ആണിലേക്കാണ്.

സ്ത്രീകളുടെ ജാതി ലക്ഷണങ്ങൾ കോടാങ്കി ശാസ്ത്രത്തിൽ പത്മിനി, ചിത്രിണി, ശംഖിനി, ഹസ്തിനി എന്നിങ്ങനെ തരം തിരിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. ലക്ഷണ ശാസ്ത്രപ്രകാരം ഒരു സ്ത്രീ എങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരിക്കും എന്ന  അതിപുരാതന കാലത്തെ ലക്ഷണ ശാസ്ത്രപടുവായ സമുദ്രമഹർഷിയുടെ "സമുദ്ര സംഹിത" എന്ന അതിബൃഹത്തായ ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥത്തിൽ നിബന്ധിച്ചിരിക്കുന്ന "ഉർവ്വശീ സൂത്രം" എന്ന അധികാരത്തിലാണ് ലക്ഷണ ശാസ്ത്രമായ കോടാങ്കി ശാസ്ത്രം വിവരിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ നിന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാം ഒരു ഇന്ത്യൻ കുലസ്ത്രീയിലേക്കുള്ള യാത്ര.

പെണ്ണ് കാണാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ മുറ്റമടിക്കുന്ന പെണ്ണിനെ കണ്ടാൽ ഉറപ്പിക്കാം വീടും പരിസരവും വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കുന്നവൾ എന്ന്, തല കുനിച്ചു നിലത്ത് കാൽവിരൽ കൊണ്ട് വരയ്ക്കുമ്പോൾ അവൾ നാണക്കാരിയും ഏവരെയും ബഹുമാനിക്കുന്നവളും അടക്കവും ഒതുക്കവും ഉള്ളവളും ആയിരിക്കുമെന്ന് പറയുന്നു. പിന്നെയും കുറെയധികം ലക്ഷണങ്ങൾ. ഇന്നത്തെ കാലത്തെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് കേട്ടാൽ അവിശ്വസനീയമായ ആചാരങ്ങൾ.

ഒക്കെയും സ്ത്രീകളെ അരികുവത്കരിക്കാൻ മെയിൽ ഷോവനിസ്റ്റുകളായ പുരുഷന്മാർ കണ്ടെത്തിയ വഴികൾ. എവിടെയും എഴുതിവയ്ക്കപ്പെടാത്ത നിയമങ്ങളും സംഹിതകളും. അതിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുമ്പോൾ ഇന്നത്തെ കാലത്തിന്റെ ഭാഷയായ ഫെമിനിച്ചിയെന്ന ലേബലിൽ മാറ്റിനിർത്തപ്പെടുന്നു..

ആർഷഭാരത സംസ്കാരം, കുല മഹിമ, പാരമ്പര്യം എന്നൊക്കെ പൊക്കി പിടിച്ചു നടക്കുന്ന, പല കൊടികുത്തി വാഴുന്ന കുടുംബ പാരമ്പര്യമുണ്ടെന്ന് സ്വയം അഭിമാനിക്കുന്ന, വസുദൈവകുടുംബകം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന ചില മുഖം മൂടിയിട്ട ഒരുകൂട്ടം ആളുകൾ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ കുലസ്ത്രീ പട്ടം അണിഞ്ഞു നടക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ, കുല പുരുഷൻമാർ അവരുടെ പൊയ്മുഖങ്ങൾ, അവരുടെ കദന കഥകൾ...

നവരസഭാവങ്ങളിൽ പലമുഖങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കൺമുന്നിൽ കൂടി കടന്നു പോകുമ്പോൾ നിങ്ങൾ തരിച്ചിരിക്കരുത്.

©മോഹൻദാസ് വയലാംകുഴി


#TheIndianWomen #MohandasVayalamkuzhy

Thursday, 1 January 2026

കല്യാണമെന്ന അനാചാരം

 

എല്ലാവരും പറയുന്നു എന്തേ ഇങ്ങനെ കല്യാണം കഴിക്കാതെ സിംഗിൾ ആയി നടക്കുന്നത്...?

ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നവരിൽ കല്യാണം കഴിച്ചവരുണ്ട് കഴിക്കാത്തവരുണ്ട്, കഴിച്ചവരിൽ തന്നെ കഷ്ടപ്പെട്ടും അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തും അടി കൂടിയും സ്ട്രഗിൾ ചെയ്തും ജീവിക്കുന്നവരുണ്ട്.

ഈ ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചാൽ പഠിത്തം, ജോലി, കല്യാണം, കുട്ടികൾ ഇങ്ങനെ കൃത്യമായി വരച്ച വരയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കണമെന്നാണോ നിങ്ങളൊക്കെ ധരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്...?

ഇതൊക്കെ ലംഘിച്ചാൽ പിന്നെ ആർഷഭാരത സംസ്കാരവും ഇന്ത്യൻ കുടുംബ വ്യവസ്ഥയും കുടുംബ ഭദ്രതയും ഛിന്നഭിന്നമായിപ്പോയെങ്കിലോ. ഒരു ഘട്ടം കഴിഞ്ഞാൽ പെൺ ആൺ സൗഹൃദങ്ങൾ പാടില്ല, തമാശ പറയാൻ പാടില്ല, വിനോദയാത്ര പാടില്ല... അങ്ങനെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലുമുള്ള അടിച്ചമർത്തലുകൾ വേറെ.

ഞാൻ എന്തുകൊണ്ട് കല്യാണം കഴിക്കുന്നില്ല. ഉത്തരം വളരെ സിംപിൾ ആണ്, എന്നാൽ പവർഫുള്ളും ആണ്. മെൻറലി പ്രിപ്പേടല്ലാത്ത ഞാൻ എങ്ങനെ കല്യാണം കഴിക്കും.? വെറുമൊരു ഭാര്യ എന്ന പദവിയിലേക്കും ലൈസൻസോട് കൂടി സെക്സ് ചെയ്യാനും ഒരാളായി എനിക്കെൻറെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരാളെ വേണ്ട എന്നുതന്നെയാണ് എൻറെ മനസ്സ് എന്നോട് പറയുന്നത്.

എൻറെ വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നാലും ആ വീട് കയറി വന്ന വീടായി കാണാതെ സ്വന്തം വീടായി കരുതി, ആ വീട്ടിലെ ഓരോ സാധനങ്ങളും ഓരോ മുക്കും മൂലയും തൻറെ ആണെന്ന് കൂടിയുള്ള മാറ്റത്തിലേക്ക് വരാൻ പറ്റുന്ന ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പുറത്തുപോകാൻ ടൂ വീലറോ ഫോർ വീലറോ വീട്ടിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ വീട്ടിലെ മറ്റുള്ളവർ ആവശ്യത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്നത് പോലെത്തന്നെ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയണം. സ്വന്തമായി ജോലി ചെയ്യുകയും സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ യാതൊരു പരാതിയുമില്ലാതെ സ്വന്തമായി നോക്കാനും പറ്റണം.

അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ സംശയം അങ്ങനെയൊരു പെണ്ണിന് എന്നെ ആവശ്യമുണ്ടോ എന്നല്ലേ...?

ഇതിൽ ഞാൻ അവൾ എന്നൊന്നില്ല. രണ്ടു വ്യക്തികളായി വ്യക്തിത്വങ്ങളായി തന്നെ ജീവിക്കുക, ഒപ്പം ഒരു കമ്പാനിയൻഷിപ്പ് ആവശ്യമായി വരുന്ന നല്ല നല്ല മൊമെൻറ്സ് ഉണ്ട്. ഒരുമിച്ചു യാത്ര ചെയ്യുക, ഒരുമിച്ചൊരു സിനിമയ്ക്ക് പോവുക, തുടങ്ങിയ വളരെ സന്തോഷമുള്ള അവസരങ്ങൾ...

അതിന് കല്യാണം കഴിക്കണോ എന്ന് ചോദിക്കുന്നവരുണ്ടാകാം. വേണ്ട, ഒത്തിരി സുഹൃത്തുക്കൾ ഉള്ള എനിക്ക് യാത്ര പോകാനും സിനിമയ്ക്ക് പോകാനും മാത്രം കല്യാണം കഴിക്കേണ്ട യാതൊരുവിധ ആവശ്യവും ഇല്ല എന്നുതന്നെ സമ്മതിക്കുന്നു.

എന്തുകൊണ്ട് കല്യാണം കഴിക്കുന്നില്ല. വീണ്ടുമൊരു ചോദ്യം.

കല്യാണം കഴിക്കാൻ വേണ്ടി കല്യാണം കഴിച്ചു നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ മറ്റൊരാളുടെ തലയിൽ കെട്ടിവയ്ക്കാനോ, കുടുംബം, പാരമ്പര്യം നിലനിർത്താനോ, കൈമാറിക്കിട്ടിയ സ്വത്തിന് അവകാശിയുണ്ടാക്കാനോ, എന്റെ സന്തോഷങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചു കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി ത്യാഗം ചെയ്യാനോ ഞാൻ നിന്നുകൊടുക്കണോ?

ഞാൻ കണ്ട അച്ഛാച്ചൻ മുതൽ അച്ഛൻ വരെയുള്ളവർ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചു കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച അതെ പാരമ്പര്യം നിലനിർത്തിപ്പോരാൻ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കണോ...?

വയസ്സാകുമ്പോൾ കൂട്ടിന് ഒരാൾ വേണ്ടേ??

എനിക്ക് മുന്നേ എൻറെ പാട്ണർ മരിച്ചു പോയാൽ...?? എനിക്ക് മുന്നേ എന്റെ പാട്ണർ കിടപ്പിലായാൽ...? എന്നെ ആര് നോക്കും. ഞങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന കുട്ടികൾ ജോലി ആവശ്യാർത്ഥം വിദേശത്തോ മറ്റെവിടെയെങ്കിലും പോയാൽ...? 

അപ്പോൾ ഈ കുടുംബം കുട്ടികൾ എന്നൊക്കെപ്പറയുന്ന കപട ലോകം സൃഷ്ടിക്കാൻ വെപ്രാളപ്പെടുന്ന ആളുകൾ എന്ത് പറയും...?

എത്രപേർക്ക് സ്വന്തമായി ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയും, തുണി അലക്കാൻ അറിയും, പാത്രം കഴുകാനും, വീട് വൃത്തിയാക്കാനും, കക്കൂസ് കഴുകാനും പറ്റും...?

എനിക്ക് അറിയാം... കല്യാണം കഴിച്ചില്ലെങ്കിലും ഇതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്, ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി ഭാവിയിൽ കല്യാണം കഴിച്ചാലും ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.

എന്താണ് പറഞ്ഞവന്നതെന്നുവെച്ചാൽ...

നമുക്ക് നമ്മുടെ കൂടെ വരുന്ന പാട്ണറെ അവർ എങ്ങനെ ജീവിച്ചു പോകുന്നുണ്ടോ, അതേപോലെ നമുക്കൊപ്പം ജീവിച്ചുപോകാൻ അവർക്ക് പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ നമ്മളൊരു പരാജയം ആയിരിക്കും. അല്ലാതെ അവരുടെ സ്വാതന്ത്യവും അവരുടെ ജീവിതവും എൻറെ കയ്യിലേക്ക് ആരെങ്കിലും വെച്ചുതരുന്നതായോ, അടിമയെപ്പോലെ എൻറെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറിവരുന്ന ഒരാളായോ, എൻറെ നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കനുസരിച്ചു ചലിക്കുന്ന ഒരു റോബോട്ടായോ ജീവിക്കേണ്ടതില്ല. നിങ്ങളായിക്കോ... എനിക്കിതൊന്നും സെറ്റാകില്ല...

പിന്നെ ഇരുപത്തഞ്ചിലും മുപ്പത്തിലും മുപ്പത്തഞ്ചിലും കല്യാണം കഴിക്കണമെന്ന സോകോൾഡ് ചിന്താഗതിയും ഒന്ന് മാറ്റിപിടിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ. എന്തേ അമ്പതിലോ, അറുപതിലോ കല്യാണം കഴിച്ചാൽ... അഥവാ കല്യാണം കഴിച്ചാലും കുട്ടികൾ നിർബന്ധമാണോ??

ഒരു കുട്ടി ഉണ്ടായാൽ അഥവാ ഒരു കുട്ടിയെ ഉണ്ടാക്കിയാൽ നല്ല രീതിയിൽ അതിനെ വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ ആ പണിക്ക് നിൽക്കരുത്. ഭാര്യ ഉണ്ടല്ലോ, കുഞ്ഞിനെ നോക്കൽ അവളുടെ ബാധ്യതയാണല്ലോ എന്ന് വിചാരിക്കുന്ന ഭർത്താക്കന്മാർക്ക് ഇതൊക്കെ നിസ്സാരമായിരിക്കും. എനിക്കല്ല. അതൊരു റെസ്പോൺസിബിലിറ്റി തന്നെയാണ്. അതിന് പറ്റില്ലെങ്കിൽ സെക്സ് ആസ്വദിച്ചു ജീവിച്ചു പോവുക. അല്ലെങ്കിൽ ആ പണിക്ക് നിൽക്കാതിരിക്കുക.

©മോഹൻദാസ് വയലാംകുഴി

Featured post

പ്രണയം വികാരങ്ങൾക്ക് വഴിമാറുമ്പോൾ

നിൻറെ യൗവ്വനം നീയുടച്ചു കളയരുത്, വിവാഹമെന്ന സങ്കൽപ്പത്തെ മറന്നേക്കുക... മതി മറന്നാടുക, മരണം വരെ... എങ്ങനെയാണ് ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് കല്യാണം...